Actueel


Deel 1 reisverslag Paul Verkade en Erik Dijkgraaf:

Oekraine regio Wolyn zuid 1-5 maart 2018. Donderdag 1 maart

Paul en ik ontmoeten elkaar op Schiphol. Nadat we eerst wat NS-problemen hadden verwerkt verloopt de vlucht naar Kiev voorspoedig. Er ligt hier een flink pak sneeuw en dat zorgt voor de nodige vertraging bij onze aansluitende vlucht naar Lviv.

Voor ons vertrek wordt het hele vliegtuig keurig sneeuwvrij gemaakt. Rond 18.00 uur arriveren we in Lviv waar we worden opgewacht door Jacek Duda, onze Poolse contactpersoon en voorganger van de KECh gemeente van Lublin. Zijn reisgenoot is Magda, een oudere vrouw uit zijn gemeente. Verder is er Andron Darmofal, voorganger van de gemeente van Kozyatyn en leider van de kerkelijke regio Wolyn-zuid. Tenslotte ontmoeten we zijn schoonzoon, Andrey en zijn neef die ook Andrey heet. Het weerzien is allerhartelijkst. Als we in de auto stappen wordt er eerst een dankgebed gedaan voor onze behouden aankomst.

We vertrekken snel naar onze eerste bestemming. De gemeente van Wolica. Onze vertraging in Kiev speelt ons nu echter parten. De kerkdienst was belegd voor 20.00 uur en uiteindelijk is het 21.15 uur wanneer we bij de kerk komen. In een ijskoude kerkzaal zitten 30 mensen gehuld in winterjassen op ons te wachten. Ze hebben geduldig op ons gewacht en de tijd gevuld met Bijbelstudie en samen zingen. Opnieuw is er een hartelijk welkom en een handen schudden met oude bekenden. We zingen nog enkele liederen maar dan gaan we met brat (broeder) Andron mee naar huis. Bij binnenkomst is het eerst weer handen schudden en een stevige knuffel met de andere huisgenoten. Het valt steeds weer op hoe warm en hartelijk de mensen hier zijn. Nadat we eerst een uur hebben bijgepraat zitten we om 23.00 uur aan een warme maaltijd. Het is even wennen maar zo gaat dat hier. Tegen 00.30 uur maken we ons op om naar bed te gaan. In de woonkamer worden wat stoelen en bedden uitgeklapt en daar redden Paul, Jacek en ik ons mee.

Vrijdag 2 maart

Na een ruim ontbijt (vlees, brood, aardappelpuree, groente en veel taart) hebben we eerst tijd voor een wandeling in de omgeving. Het is hier een overwegend akkerbouwgebied met zacht glooiende heuvels. Ds. Darmofal en zijn schoonzoon hebben ook een akkerbouwbedrijf van 50 ha. Voor deze streek een mooi gezinsbedrijf. Als we de hobbelige weg uitlopen komen we al snel aan het eind van de wereld. Overal ligt een dik pak sneeuw en er is geen huis meer te zien in de wijde omtrek. In de nacht vriest het nog 20 °C en midden op de dag vriest het nog 14 °C.

Weer thuis bespreken we met ds. Darmofal het praktische doel van onze komst. Namens de gemeentes van Oene en Barendrecht mogen we een bedrag van
€ 1.900,00 overhandigen. Ds. Darmofal zal dat zo goed mogelijk verdelen onder de armen in de diverse gemeentes die onder zijn verantwoordelijkheid vallen. Achteraf ontvangen we van hem een verantwoording van de bestede gelden. Tegen 12.00 uur vertrekken we naar Leonid Hladon, voorganger van de gemeente van Privitne. Hij neemt ons mee naar enkele gemeenteleden. We komen bij Wowa, een jongeman van 30 jaar. Hij was enthousiast jeugdleider van de gemeente. Enkele jaren geleden kreeg hij diabetes. Binnen de beperkte gezondheidszorg die er is in Oekraïne werd dit verwaarloosd. Als gevolg van diabetes is zijn rechterbeen onder de knie afgezet en is hij bijna blind. Ondanks dat geeft Wowa een levend getuigenis af van zijn vertrouwen in de Heer en is hij hierin een voorbeeld voor anderen in zijn gemeente.

We gaan verder naar het bejaardenhuis van Skobelka. Het bejaardenhuis is 10 jaar geleden gesticht door de kerkelijke gemeente van Skobelka. Petrow Schumczuck is hier de voorganger. Met beperkte middelen verzorgen ze hier 10 bejaarde vrouwen en 1 jonge vrouw die door een spierziekte aan bed gekluisterd is. Het werk wordt met veel liefde gedaan maar het is duidelijk dat ze wel ondersteuning kunnen gebruiken. Deugdelijk incontinentiemateriaal is hier bijvoorbeeld moeilijk of helemaal niet te krijgen. Om 19.00 uur start de kerkdienst in het naastgelegen kerkgebouw. Ik mag de groeten overbrengen namens de gemeente van Oene en een preek houden over het goede nieuws van reddende genade. Een jonge vrouw, Anastacia, zorgt voor de vertaling. Paul en ik zingen enkele liederen. De gemeente heeft alle tijd voor meerdere preken en zingt zelf prachtig meerstemmig. Als ik later met Anastacia praat blijkt ze een voorbeeld van de uitzichtloosheid van het bestaan voor veel mensen in deze arme landbouwgebieden. Ze heeft een prima opleiding achter de rug. Is getrouwd, gescheiden en achtergebleven met een dochter van inmiddels 5 jaar. Ze verdient wat geld met tijdelijke baantjes. In de winter is er helemaal geen werk en dan breit ze truien voor de verkoop. Toch is ze onder dit alles helemaal niet somber. Ze wil in deze streek bij haar familie blijven. Blijmoedig getuigt ze: ‘Ik heb God, wat heb ik dan nog meer nodig?’

Na de kerk belanden we om 22.00 uur bij Lila en Serjoza Strizachuck waar we weer een complete warme maaltijd krijgen voorgeschoteld. Het is een jong echtpaar met 2 kleine kinderen. Ze leven in een armoedig huisje naast het bejaardenhuis. Het is een vergelijkbaar verhaal als dat van Anastacia. Allebei een bruikbare opleiding maar in de wijde omtrek nauwelijks werk te vinden. Ze doen nu het nodige koster- en onderhoudswerk rondom kerk en bejaardenhuis. Verder zijn ze afhankelijk van liefdadigheid. Na de maaltijd hobbelen we weer naar huis. Hoewel we nauwelijks 25 km van ons gastgezin zijn doen we er bijna een uur over. De wegen zijn erbarmelijk slecht en zeker in het donker, nauwelijks begaanbaar. Volgende week deel 2 van dit reisverslag.

Erik Dijkgraaf

Tekst van de week

 ‘En wandel in de liefde, zoals ook Christus ons liefgehad heeft en Zichzelf voor ons heeft overgegeven’. (Efeze 5:2)